Hoor in het waaien van de wind hoe mijn angsten
zich hebben opgestapeld. Aangezogen door alles

wat zich verschuilt, opent zij luiken, doorzoekt
de nissen in mijn lichaam. Zij weet: in elk systeem

van verhullen is er een gat om doorheen te waaien,
een manier om toch weer die naam te noemen die

zo moeilijk werd vergeten, die grap die geen grap
was nog eens te maken. Zelfs in een gedachteflits

denk ik dagenlang na.