“Zie, de hemel

is donkerroze en geladen met
een storm, vanuit je ooghoek ...

Het liefst schrijft Charlotte over dat
wat doorgaat bij stilstand:
“de seizoenen in een verstild landschap,
de geluiden in een slapeloze nacht,
de bewegingen in een lichaam dat gedwongen is stilgevallen.”

Kennis van het hart
Audiotour Stichting Beelden in Leiden (2025).
Video door: Wilke Geurds Beeldverhalen

^{Waaraan te denken om van de winter te kunnen houden

Poeziefilm. Geselecteerd voor het Nederlands Poeziefilm Festival (2023) en in competitie voor de NPF-award.
Video door: Ralph Schoonenboom.}

Door aanhoudende klachten na een hersenschudding lopen de thema’s langdurige ziekte, eenzaamheid en herstel als een lichamelijke rode draad door dat wat Charlotte maakt. Ze vertelt haar verhaal in poëzie,
maar gebruikt ook audio en film als medium.

Er wordt in haar werk vaak een spel gespeeld met
de literaire regels van metafictie en autofictie.

^{Waaraan te denken om van de winter te kunnen houden.
Raamexpositie. TROEF Leiden (2023).}

De maakbaarheid van een kunstenaar/ de wording van een heilige
Performance. Limited Edition bij de film Chronicles of a Wandering Saint, Leiden International Film Festival (2023), Trianon Theater Leiden.

Fotosynthese
Audiogedicht. Onderdeel van de expositie Leaves Left (2023), Art Science, Hortus Botanicus Leiden.

[Schaduw]gedicht
Grafisch gedicht. Onderdeel van de expositie Voor de Vorm (2023), Stadhuis Leiden.
Grafisch ontwerp door: Julia July. Inkt op kalkpapier.

Het rood achter de zon
Publicatie. In: Kluger Hans 44, themanumer Blur (2023).

‘

Ook Raf Njotea laat je als peetouder van #44 Blur weten wat zijn favoriete teksten waren. “Er waren een paar teksten die er voor mij uitsprongen. Ik ben uiteindelijk gegaan voor ******* (onder embargo, nvdr.) en het rood achter de zon van Charlotte De Beus.”

“In deze tekst wordt de tijd uiteen- en dooreengesmeerd door iemand die op zoek is naar houvast en naar zichzelf. De in elkaar overlopende zinnen dragen het thema ‘Blur’ tekstueel uit. Maar blurry is ook je zicht wanneer je naar de zon kijkt, blurry is wat je voelt wanneer je net wakker bent na een te groot stuk door de dag te hebben geslapen, blurry is het denken aan de oneindigheid van de intergalactische soep die de kosmos is. Al die beelden zitten in ‘het rood achter de zon’. Op een meanderende associatieve flow springen we van beeld naar beeld en van gevoel naar gevoel, om in your face te eindigen met die existentiële vraag.”

’

Theater leert mij kijken door jouw ogen
Poëzieposter. In opdracht van Het Nationale Theater ter gelegenheid van Gedichtendag (2023).
Illustratie door: Anna June.